Het histogram is dus een grafiek en voordat ik nu al mensen kwijt raak die niet hebben met grafieken en cijfers; het is een simpele grafiek, lees dus vooral verder om te zien hoe je dit simpele hulpmiddel in kan zetten om betere foto’s te krijgen.

De assen van de grafiek

Het histogram heeft twee assen, op de x-as staat van links naar rechts de tint. Aan de linkerkant staan de donkere tinten, in het midden de midden kleuren en rechts de lichte tinten. Bij een zwart-wit foto heb je dus aan de linkerkant het zwart en helemaal rechts het wit. Daartussen liggen de grijstinten die van links naar rechts van donker naar licht gaan.

Op de Y-as (van boven naar beneden) staat hoeveel van een bepaalde tint in een foto aanwezig is. Je zou kunnen zeggen dat de hoeveelheid zwarte pixels hier in de hoogte is afgebeeld, hoe meer zwarte pixels, hoe hoger de grafiek is bij het zwarte gedeelte. In onderstaand histogram zie je een verdeling waarbij de piek in het midden ligt, dit is de piek die de ‘middentonen’ laat zien. Verder zie je in dit histogram ook dat er donkere en lichte tinten in de foto aanwezig zijn.

Histogram

Ok, ik weet nu hoe het zit met de assen, maar hoe zet ik dat dan in de fotografie? Het bovenstaande histogram zegt wat over hoe de toon van de pixels verdeeld zijn in de foto. Maar het zegt natuurlijk helemaal niets over hoe de foto er uit ziet. De foto die bij dit histogram hoort is onderstaande:

Je ziet dat de middentonen die je in het histogram ziet vooral zitten in de stoep en de auto’s. De donkere tinten zitten in de schaduwen, de jas van de passant en in de donkere gedeeltes van de auto’s. Achterin de foto zie je de lichte tinten van de foto.

Nu wordt er vaak gezegd dat het histogram goed verdeeld moet zijn, en dat is bij deze foto het geval. Je zou dus kunnen zeggen dat deze foto goed belicht is, en dat we dat terugzien in het histogram. Echter er zijn veel situaties waarbij het histogram er heel anders uit ziet. Je kan je voorstellen dat een besneeuwd landschap meer lichte tinten heeft en dus ook een histogram heeft dat dat laat zien. En dat is zo, onderstaand histogram zou een histogram kunnen zijn van een sneeuwlandschap:

histogram van een licht onderwerp

Bovenstaand histogram is niet van een sneeuwlandschap, maar van een schaal schuimpjes in een etalage. En dit is nu net een situatie waarbij de lichtmeting van je camera in de war kan raken. Want die camera wil het zwaartepunt van de pixels graag in het middengrijs leggen, zoals bij het eerste histogram. Je krijgt dan het histogram wat je hieronder ziet:

histogram van een licht onderwerp, zonder compensatie lichtmeting

Je zal dus als fotograaf rekening moeten houden met het onderwerp dat je op de foto zet. Hieronder kan je zien hoe de foto van de twee bovenstaande histogrammen er uit ziet, maar ik kan je nu al vertellen dat hier voornamelijk lichte tinten in zitten. Het moment dat ik deze lichtroze schuimpjes in de etalage zag liggen wist ik dat ik er een foto van zou nemen. En tijdens het maken van de compositie zag ik dat er voornamelijk lichte tinten in de foto zouden gaan zitten. Op dat moment compenseer ik al bij het fotograferen door een stop of mee te overbelichten. Ik doe dat met de EV op de camera. Hierdoor zorgt de camera dat er meer licht op de sensor valt en in dit geval was dat meer dan een stop, dus meer dan een verdubbeling van de sluitertijd in dit geval. Onderstaand het resultaat van de foto, en ook de de foto die zonder extra compensatie gemaakt is (dat is dus de foto die hoort bij het laatste histogram).

Je ziet dat dit qua beeld een enorm verschil geeft en dat het nadenken over wat je in beeld ziet en eventueel compenseren een heel belangrijke factor is. Natuurlijk kan je dit ook doen in de nabewerking, maar niets is zo fijn als een foto waar je weinig tot niets meer aan hoeft te doen. En dan heb ik het nog niet eens over het verlies in kwaliteit en introductie van ruis (daarover een andere keer) als je licht toevoegt in de nabewerking.

Hoe doe je dat nu in de praktijk:

Iedere moderne camera heeft de mogelijkheid om het histogram te laten zien. Sommige camera’s kunnen dit zelfs al tijdens de opname, maar anders heb je de mogelijkheid om het histogram te laten zien na de opname. EN iedereen weet dat het schermpje achterop de camera niet altijd laat zien wat er is, als je in een hele lichte omgeving staat is het moeilijk om je gemaakte foto goed te zien en dus ook om te bepalen of er voldoende licht op de foto is gekomen. Bij de foto van de schuimpjes (die gemaakt is op een zonnige dag) had ik echt niet aan de foto kunnen zien of deze goed belicht was. Het histogram geeft me dan meer idee of ik voldoende licht op de foto heb gekregen. Ik zou zeggen probeer maar eens te werken met dat histogram bij het maken van foto’s.

Denk je dat je vrienden ook wat aan deze informatie kunnen hebben? Help mij dan om deze post te delen met de knoppen hieronder, je kan dit bericht op Facebook zetten, twitteren, Hyven, mailen en nog veel meer.

Eén van de meest belangrijke manieren om creatief om te gaan met beelden is het toepassen van selectieve scherpte-diepte. Je past dit toe door je diafragma getal te wijzigen op je lens. Je ziet hier een diafragma van een gesloopte lens (alles voor het onderwijs tenslotte):

Dit diafragma getal is wat verwarrend, ik hoop dat ik met de onderstaande uitleg wat licht in de duisternis kan creëren.

Als eerste vertel ik je dat je met een goed gebruik van het diafragma je foto’s beter kan laten communiceren. Je kan de nadruk leggen op iets of je haalt juist de aandacht weg van een onderwerp.  In dit voorbeeld met model Evi leg ik de nadruk op de K3-zoen:

Laten we eerst maar even naar de normale werkelijkheid gaan. Je staat in een duistere kamer en loopt door de deur naar buiten waar de zon vol staat te schijnen. Je onmiddellijke reactie is om met je ogen te knipperen en te knijpen. Tijdens het donker staan je pupillen namelijk helemaal open en in het volle licht moeten ze dicht. Het duurt even voordat ze zich hebben aangepast aan het zonlicht. Ons oog regelt dus te hoeveelheid licht dat binnen komt door de pupil te openen of te sluiten. Een camera doet dit eigenlijk het zelfde. Door het diafragma (de lensopening) te sluiten, krijg je minder licht per tijd binnen.

Het diafragma:
Dat diafragma is gemaakt van een aantal lamellen, en hoe meer lamellen, hoe ronder dat diafragma is. Als de lamellen uit elkaar gaan staan, wordt het gaatje groter en komt er dus meer licht binnen. Het formaat van de opening wordt het diafragma-getal of de F-waarde genoemd. En hoe lager het getal,m hoe groter de opening is. De reeks van diafragmagetallen is als volgt:

f/1,4 – f/2 – f/2.8 – f/4 – f/5.6 – f/8 – f/11 – f/16 – f/22 – f/32

Elk volgend getal is een stop kleiner. Dat houdt in dat als je van een diafragma van f/5.6 naar een diafragma van f/8 gaat, je een gaatje hebt dat twee maal zo klein is. Er komt dus ook maar de helft van de hoeveelheid licht per tijd binnen. In tegenstelling tot wat je zou verwachten is de reeks van groot naar klein (dat komt omdat het 1/getal is). Om dezelfde hoeveelheid licht op je sensor te krijgen zal je dus bij een diafragma van f/8 twee maal zo lang moeten belichten als bij een diafragma van f/5.6

Tussengetallen:
De reeks diafragmagetallen is de eigenlijke reeks. Of je al deze diafragmagetallen tot je beschikking hebt ligt aan de techniek van je lens. Een dure lens zal eerder een groot diafragma ter beschikking hebben. Dergelijke lenzen worden door deze grote lensopening ook wel een snelle lens genoemd. Immers omdat er door een groot gat veel licht naar binnen valt, kan je werken met korte sluitertijden. Ook hebben vele camera’s de beschikking over zogenaamde tussen-diafragma’s. Dit kan bijvoorbeeld f/9 en f/10 zijn die tussen f/8 en f/11 zitten. Omdat je van f/8 naar f/11 de helft van de hoeveelheid licht krijgt, zijn f/9 en f/10 de tussenvormen.

Scherptediepte:
Maar het diafragma bepaalt niet alleen de hoeveelheid licht die per tijdseenheid op je sensor valt, het gekozen diafragma bepaalt ook de scherpte-diepte van de foto die je er mee maakt. Deze scherptediepte is niets meer dan de afstand waarbinnen de onderwerpen die op de foto staan scherp worden weer gegeven. En hoe groter de opening van het diafragma, hoe kleiner deze scherpte-diepte is. Dus een diafragma van f/4 geeft een kleinere scherptediepte dan een diafragma van f/16.
Hieronder een reeks voorbeelden, waarbij het diafragma varieert tussen f/1.4 en f/16 (klik voor groter formaat)

Bokeh:

Bokeh is een Japanse term die wat zegt over het onscherpe gedeelte in een foto. Deze onscherpte is afhankelijk van het ontwerp van de lens waarbij de vorm van het diafragma een belangrijke rol speelt. Het begrip Bokeh wordt geassocieerd met aangename onscherpte in een foto en de vorm die deze onscherpte heeft. En de vorm van deze onscherpte is goed terug te zien in lichtpunten in de foto, die nemen dan de vorm aan van het diafragma. En je kan hier mee spelen, als je hartjes in je foto wilt, dan kan je dat maken. De ene lens levert een mooiere onscherpte op dan de andere lens. Over het algemeen geven lenzen met meer diafragma lamellen een mooiere onscherpte op. Helaas zijn dit dan vaak ook weer de duurdere lenzen.

Denk je dat je vrienden ook wat aan deze informatie kunnen hebben? Help mij dan om deze post te delen met de knoppen hieronder, je kan dit bericht op Facebook zetten, twitteren, Hyven, mailen en nog veel meer.

Doordrukken en tegenhouden (burn en dodge) is een techniek die in de donkere kamer werd gebruikt. In die analoge donkere kamer werd het negatief in de vergroter gelegd. Door dit negatief wordt licht gestuurd en dat licht projecteert zich op lichtgevoelig papier. Daar waar het negatief donker is komt er weinig licht op het negatief en wordt dit na het ontwikkelen van het papier als licht weergegeven. Bij de lichte plekken van het negatief is dit natuurlijk andersom. Hoe meer licht er op een plek komt, hoe donkerder dit deel zal worden op de uiteindelijke foto.

Lees verder hoe je een dergelijk effect ook kan maken in de foto die je hiernaast ziet.

De donkere kamer
Even voor de louter digitale mensen, zoals de naam het al zegt, bij een negatief is licht en donker omgedraaid dus donker op het negatief = licht op de foto. En licht op het negatief = donker op de foto.

Maar het kan natuurlijk zo zijn dat je iets dat donker weergegeven wordt in de uiteindelijke foto misschien wel wat lichter wilt hebben. In dat geval kon je daar in de donkere kamer wat aan doen. En dat deed je dan door wat licht ‘tegen te houden’. Immers, hoe minder licht je op het fotopapier laat komen, hoe lichter dat stukje zal worden.

Doka-techniek
Tijdens het belichten van het fotopapier kan je het licht met je hand, of met een stukje karton tegen houden. Als je dat doet, ben je aan het tegenhouden (dodge). Vanzelfsprekend kan je ook een deel van je foto wat meer belichten, die stukken krijgen dan meer licht en zullen donkerder worden. Dit laatste noem je doordrukken (burn)

Kan dit in de digitale doka ook gedaan worden?
Natuurlijk kan dat, en zoals veel zaken is het makkelijker om dit digitaal te doen dan dat dit in de ouderwetse doka gedaan werd.
In het voorbeeld gebruik ik Lightroom om te laten zien dat je delen van een foto donkerder en lichter kan maken. Het is mogelijk om dit in meerdere bewerkingsprogramma’s te doen. In Lightroom gebruik ik het lokale aanpassingspaneel waarmee door middel van een ‘penseel’ kan bepalen welk deel van de foto ik later meer of minder licht ga geven. Ik gebruik hiervoor een foto die je hierboven ziet. Een foto van een wegwerker in een gat in de weg in Lissabon. Deze foto is gemaakt tijdens hard zonnig daglicht en dat is de reden dat het gat in de weg donker is (schaduw) en de weg zelf erg licht. Ik wil door het doordrukken en tegenhouden in deze foto in ieder geval bereiken dat er meer detail te zien is in het gat. En de straat mag wat donkerder.

Het gat in de weg heb ik geselecteerd en de selectie is in het rood zichtbaar. Dit deel van de foto maak ik nu lichter en ga ik dus tegenhouden (klik op de foto’s voor groter formaat)

Je ziet dat het gat in de weg nu veel lichter is geworden en dat er detail te zien is, dat er in de eerste versie van de foto nog niet zichtbaar was.

Nu ga ik de rest selecteren om dit stuk donkerder te maken (doordrukken)

En het resultaat:

Het complete resultaat is dat de lichte delen donkerder zijn gemaakt en de donkere delen wat lichter. Bij de volgende foto kan je het verkregen effect in één oogopslag zien.

Aandachtspunten:
Lichte delen in een foto kan je redelijk ongestraft donkerder maken zonder tegen problemen aan te lopen. Als je echter donkere delen lichter gaat maken, dan heb je een redelijke kans dat je hierdoor ruis introduceert, let dus wel op of dit het effect niet negatief beïnvloed.

Deze techniek werd in het verleden door vele grote fotografen toegepast. Eén van de Nederlandse fotografen die dit veel toepaste in zijn werk was Ed van der Elsken (voorbeeld van werk uit Zuid-Afrika). Je ziet in dit voorbeeld dat dit niet altijd even subtiel uitgevoerd werd. In de digitale doka kan je beter zelf bepalen of en hoe subtiel je dit effect toe wilt passen.

Denk je dat je vrienden ook wat aan deze informatie kunnen hebben? Help mij dan om deze post te delen met de knoppen hieronder, je kan dit bericht op Facebook zetten, twitteren, Hyven, mailen en nog veel meer.

Station Luik, foute witbalans

De witbalans van de digitale camera zorgt er voor hoe ‘kleurecht’ je foto’s uit de camera komen. Een verkeerde witbalans kan er voor zorgen dat de sneeuw blauw is, of er veel te warm licht in je foto zit. Met andere woorden, een verkeerde witbalans kan een kleurzweem geven die je liever niet zou willen.

Welke instelling kan je nu het beste gebruiken bij welke omstandigheid? Dat lees je hieronder:

Iedere geavanceerde digitale camera kan de witbalans handmatig aanpassen aan het licht wat er beschikbaar is. Gedurende normale lichtomstandigheden werkt de automatische witbalans vaak prima naar behoren. Zodra de lichtomstandigheden wat moeilijker worden krijgt ook de camera moeite met het goed beoordelen van de kleur(en) licht.

De meeste camera’s zijn voorzien van witbalans standen zoals ‘schaduw’, ‘bewolkt’, ‘daglicht’, ‘kunstlicht’, ‘flits’ en sommige camera’s hebben nog meer van deze presets. Wat deze voorinstellingen doen is aangeven hoeveel kleurcorrectie er plaats moet vinden. Als de witbalans op schaduw staat wordt er wat oranje toegevoegd om het blauw wat te verminderen.

Wat de effecten zijn van de verschillende instellingen kan je in het rijtje foto’s hieronder zien. Telkens met een andere witbalans.

Witbalans als opname (autowitbalans)

Witbalans als daglicht

Witbalans als schaduw

Witbalans als kunstlicht

Witbalans als fluorescerend

je ziet dat de Automatische witbalans hier een goede witbalans instelt, deze is te vergelijken met de optie daglicht (wat in dit geval klopt zoals je ziet). Bij de schaduw-optie wordt de foto wat gelig, en ook dat klopt, want schaduw is meestal wat blauwig wat de camera dan kan corrigeren door er wat oranjegeel bij te voegen. Je ziet dat als de camer op fluorescerend of kunstlicht staat het bij een daglicht scene helemaal misgaat.

Hoe in te stellen?

Automatisch
Als je de witbalans op automatisch zet, dan ‘kijkt’ je camera altijd naar de kleur van het licht en maakt een zo goed mogelijke inschatting van de beste witbalans. Het nadeel van deze functie is dat de camera er ook wel eens naast kan zitten.

Gebruik maken van voorinstellingen
Dit werk goed als je weet wat de kleur van het licht is. Binnen met kunstlicht (veel gloeilampen) is het dan slim om de preset ‘kunstlicht’ te gebruiken. Heb je echter veel koeler ledlicht, dan zal de preset ‘kunstlicht’ juist weer tegenwerken. Als je echter weet (of meet, met een lichttemperatuurmeter) wat de temperatuur van het licht is, dan is deze functie prima te gebruiken. Een nadeel van het gebruik van deze presets is dat je vergeet je preset naar een andere waarde te zetten bij een andere lichttemperatuur. In dat geval krijg je dus alsnog een kleurzweem over je foto’s.

Mijn voorkeur gaat dan ook uit naar de automatische witbalans. De kans dat je witbalans dan redelijk in de goede richting zit, is dan het grootst.

En wat als het nu toch niet goed is?
Dan moet je het corrigeren. En als je in RAW geschoten hebt, dan is een kleurcorrectie vaak heel makkelijk uit te voeren. Zie verderop hoe je dat dan doet.

Maar ik wil altijd een perfecte kleurtemperatuur hebben.
Als je in een studio fotografeert dan is de kleurtemperatuurmeter de beste (en de duurste) oplossing. Je hebt dan in alle gevallen kleurechte beelden. Wil je de kleurechtheid tot op 99% benaderen, waarbij je dus eigenlijk geen verschil ziet met die kleurtemperatuurmeter, maak dan gebruik van een goede grijskaart en schiet je foto’s in RAW. Voor iedere foto maak je onder dezelfde kleurtemperatuur condities twee opnames, eentje met en eentje zonder grijskaart. In de RAW-software (bijvoorbeeld Lightroom) kan je dan de witbalans heel nauwkeurig bepalen door de grijskaart. Grijs is namelijk altijd een neutrale kleur, en als er te veel blauw in het grijs zit, dan weet de software dat dit gecorrigeerd moet worden. Dezelfde kleurcorrectie voer je ook uit op de foto zonder grijskaart. In onderstaand voorbeeld zie je verscheurde (blauwe) envelop van de belastingdienst én je ziet een grijskaart. De eerste foto is ongecorrigeerd en heeft een te gelige tint, terwijl de tweede foto netjes gecorrigeerd is met behulp van de grijskaart.

Witbalans ongecorrigeerd

Witbalans gecorrigeerd

Afwijken van perfectie
De perfecte witbalans kan nogal eens een wat ‘koele’ foto opleveren. In dat geval kan je heel makkelijk je foto toch een wat warmere witbalans geven om de warmte weer terug te brengen in het beeld.

Station Luik, goede witbalans

En zonder grijskaart?
Ja hoor, zonder grijskaart kan je de meeste foto’s heel goed corrigeren als er een verkeerde witbalans in zit. In dat geval ga je op zoek naar een kleurneutraal element in de foto. En kleurneutraal, dat is een element dat grijs is, en of dat nu lichtgrijs of donderkgrijs is, dat maakt niet zoveel uit…

Denk je dat je vrienden ook wat aan deze informatie kunnen hebben? Help mij dan om deze post te delen met de knoppen hieronder, je kan dit bericht op Facebook zetten, twitteren, Hyven, mailen en nog veel meer.

Een lelijk stukje muur in de huiskamer dus, maar wel weer een reden om er toch wat moois van te maken met de camera. Hoe ik dat gedaan heb en waarom ik daar een flitser voor wilde gebruiken lees je verderop.

Zoals je op de eerste foto nog net kan zien heb ik de camera op een statief gezet. Ik heb dat gedaan omdat ik wilde werken met een lage ISO (100) en een klein diafragma. Om een goede belichting te krijgen moest ik de sluitertijd op 1 seconde zetten. Om te zorgen dat de camera niet bewoog heb ik gekozen voor de zelfontspanner met 2 seconden vertraging. Ik heb natuurlijk ook een afstandsbediening kunnen pakken.

Het resultaat zie je hier, een leuke foto (klik op de foto’s voor een groter formaat), maar niet echt een foto fijn contrast heeft.

Wat je nodig hebt om detail en schaduw te krijgen in een dergelijk beeld is strijklicht en dat is er nu net niet. Maar licht kan je maken, zeker als je de beschikking hebt over een flitser. Wat je als eerste moet doen is 3 stops onder belichten om het omgevingslicht enigszins weg te krijgen. Ik doe dat in dit geval door de sluitertijd van 1 seconde naar 1/8 seconde te brengen. Ik doe dit in de M-stand, want anders wil de camera compenseren…Het resultaat is een redelijk donkere foto:

Toevoegen van flitslicht:
Nu ga ik de flits er bij zetten. In dit geval trigger ik de flitser met een draadloos systeem en moet de flitser dus op manueel zetten. De draadloze triggers die ik hier gebruik is de Phottix Atlas, maar je kan ook een goedkoper systeem gebruiken zoals de Cactus V4 of V5, of je gebruikt een kabelsysteem (en ik ben heel onhandig met kabels…)

Om te laten zien dat de flits van voren niet echt een verbetering geeft zet ik deze er ook nog even tussen. Je ziet dat er nog steeds weinig contrast in de foto zit en dat het eigenlijk geen verschil met de eerste foto geeft:

Maar wat gebeurt er dan als je de flitser schuin tegen de muur houdt, je laat dus het licht langs de muur schijnen vanaf links boven. Het effect dat je krijgt is dat je strijklicht creëert dat schaduwen geeft en dus meer contrast in de foto. Ondanks dat dit nog steeds geen prijswinnende foto is geworden, kan je wel zien dat je de foto door toevoeging van dergelijk licht een stuk interessanter is geworden.

Op zaterdag 7 april geef ik een workshop over flitsen. Naast het betere leren flitsen vanaf je camera laat ik je op deze dag ook kennis maken met de flitser op afstand van de camera. Wat heb je allemaal nodig en hoe ga je het gebruiken. Je kan je nog inschrijven en gedurende de maand februari krijg je ook nog eens 10 euro korting.

Denk je dat je vrienden ook wat aan deze informatie kunnen hebben? Help mij dan om deze post te delen met de knoppen hieronder, je kan dit bericht op Facebook zetten, twitteren, Hyven, mailen en nog veel meer.

Lange sluitertijd
Eerst maar eens duidelijk maken waar je een statief voor nodig hebt. En waarschijnlijk kan je deze toepassing zelf best wel verzinnen, je hebt namelijk een statief nodig als je met een lange sluitertijd werkt. En die lange sluitertijd, die heb je al snel, zeker als je binnen fotografeert en je weinig licht tot je beschikking hebt. Door het gebruik van een statief elimineer je de trillingen van de camera, waardoor je dus een scherpe foto kan maken..

Bewuster fotograferen
Maar niet alleen bij lange sluitertijden is het statief een goede hulp. Veel landschapsfotografen gebruiken het statief omdat bij schemering weinig licht is, en ze op die manier toch met kleine diafragma’s kunnen fotograferen. Maar dat is zeker niet de enige reden. Door het gebruik van een statief ga je langzamer foto’s maken. Je bent niet meer zo bewegelijk, en wordt daar door min of meer gedwongen om beter na te denken over je foto, de compositie, de technische instellingen enzovoort.

Soorten statieven
Driepoot of tripod, de meest bekende onder de statieven. De drie poten zorgen er voor dat je een stabiele kolom neerzet waar je camera op kan staan. Vaak zijn de poten in drie of vijf sectoren in te schuiven of te klappen waardoor je een handzaam’ geheel krijgt.

Eénpoot of monopod is een statief met slechts één poot, en daardoor niet geschikt om foto’s mee te maken met hele lange sluitertijden, maar een monopod helpt je wel om de kans op bewogen foto’s te verkleinen. Een éénpoot statief is erg handig als je er veel mee moet lopen, als je bijvoorbeeld in een dierentuin bent en stabiliteit nodig hebt bij foto’s nemen.

De statiefkop
De meeste mensen zullen een statief kopen waarbij zowel de ‘poten’ van het statief als de ‘kop’ van het staief inbegrepen zijn. Maar je kan er voor kiezen om lossen poten en een losse kop aan te schaffen. De meeste mensen gebruiken een ‘tilt en pan” kop waarbij je de kop over drie richtingen kan bewegen (links-rechts, op-neer en draaien). Maar je kan ook een kop aanschaffen met een ballhead, waarbij je de bal in één keer vast en los zet en waarbij je dus in alle richtingen tegelijk kan draaien.

Snelkoppeling
Een goed statief heeft een snelkoppeling. Dat is ene plaatje dat je onder je camera schroeft en op die manier kan je snel je camera op en af koppelen op en van je statief.  Als een statief een dergelijke koppelingsplaat niet heeft, dan is het tobben. Je moet dan iedere keer je camera op het statief schroeven en waarschijnlijk zal dat statief dan eindigen in een hoekje op zolder.

Afstandsbediening
Als je dan toch met dat statief aan de slag bent, is het raadzaam om ook gelijk te investeren in een  afstandsbediening voor je camera. Ook deze zijn in diverse soorten, maten en prijsklassen te koop. Een hele dure is zeker niet nodig, het gaat er om dat je niet iedere keer aan je camera hoeft te zitten en daardoor de kans op beweging in je camera voorkomt.

Uitschuiven middenkolom
Veel van de statieven kunnen een behoorlijk hoogte bereiken, maar vaak door het uitschuiven van de middenkolom. Deze middenkolom zorgt er echter wel vaak voor dat hierdoor de stabiliteit van je statief een stuk minder wordt. Pas dus op bij het gebruik van deze middenkolom, en schuif hem alleen uit als het absoluut nodig is. In de winkel kan je zelf makkelijk testen hoe onstabiel een statief wordt als je de kolom wel of niet uitgeschoven hebt. Leg je had op het statief en beweeg heen en weer.

Afmetingen
Je wilt een statief dat zowel hoog als laag kan, want ook laag bij de grond kan je leuke dingen fotograferen (denk aan bloemen en paddestoelen bijvoorbeeld). Let op dat de hoogte van een statief door de fabrikant vaak aangegeven wordt door de middenkolom ook uit te schuiven.

Prijzen
Een statief is niet goedkoop, zeker als je een goed statief wilt hebben. Het heeft niet zoveel zin om een  statief aan te schaffen dat te licht is, of onstabiel is, maar wel lekker goedkoop. Reken voor een goed statief zo rond de 150 euro, en vanaf daar is ‘the sky the limit’. Zeker als je een carbon statief wilt hebben.

Speciale statieven
Vanzelfsprekend zijn er diverse zaken te koop die dezelfde functie hebben als een ‘normaal’ statief. Er zijn statieven die je in de autoruit kan klemmen om zo vanuit de auto het wild te fotograferen. Ook kan je je camera met een zuignap op een glad voorwerp bevestigen waarbij je dus vanuit een rijdende auto foto’s kan maken. Een betaalbaar alternatief is een zogenaamde gorillapod, een statief dat je door de flexibele armen kan klemmen om verschillende objecten.

Denk je dat je vrienden ook wat aan deze informatie kunnen hebben? Help mij dan om deze post te delen met de knoppen hieronder, je kan dit bericht op Facebook zetten, twitteren, Hyven, mailen en nog veel meer.