Mischa's Log

Op bovenstaande foto ziet u de schrijver dezes bezig met de belettering van het eindexamenproject. De laatste loodjes op de academie bestaan uit het maken van een eindproject en de expositie op de academie daarvan. Het project gaat over de Fa. C. Sinke & Zn. Dit is een familiebedrijf uit Yerseke dat oesters kweekt en verkoopt. De ondertitel van dit project is "Boeren op Water". 

De afgelopen tijd heb ik daar dus gefotografeerd, ben ik bezig geweest met het selecteren van de foto's en heb nagedacht over de vormgeving van dit project. Dit alles doe je niet alleen, daar heb je mensen voor nodig. De expositie is niet zo groot, ik zit met drie medestudenten in één ruimte en ik heb ongeveer 8 strekkende meter beschikbaar. Mijn expositie bestaat uit een serie foto's en daarbij een serie uitspraken. Deze uitspraken zijn in het Zeeuws opgeschreven en geplakt op de vloer. Omdat de vloer op de academie een, hoe zal ik het zeggen, typische academie-vloer is, was het nodig om de vloer voor mijn 8 strekkende meters even netjes te maken. Dat netjes maken koste mij daardoor twee dagen extra opbouwen, want ophangen van foto's en letters plakken kan in een dagje gedaan zijn.

Maar gisteren was het zo ver. Alles hing. Nu is het wachten tot donderdag, dan mogen we weer komen opdraven. Dit maal om de docenten er van te overtuigen dat dit het eindresultaat is. Op deze dag is dus de definitieve beoordeling en dat is nog best wel spannend. Het gaat niet alleen om het eindresultaat, maar ook om de manier waarop je daar bent gekomen en welke keuzes je hebt gemaakt in het traject.

Als alles goed gaat, moet er nog een commissie kijken of ik alles in de afgelopen jaren netjes gedaan hebt, en als dat ook zo is, dan ben ik geslaagd. En dan krijg ik op 2 juli mijn diploma uitgereikt (en dat is om meer redenen een speciale dag). Vanaf 4 juli is de expositie van mij en al mijn medecursisten (naast fotografen ook beelden kunstenaars, grafisch vormgevers, illustratoren etc.) in de kunstacademie dan geopend voor al het publiek. En dat zal zo blijven tot 8 juli 2009.

 Duimen jullie mee? 

Mijn eindexamenproject begint steeds meer vorm te krijgen. Hoewel een fotografie-opleiding aan een kunstacademie wellicht doet denken aan "slechts" fotograferen is dat het zeker niet. De fotografie is dan wel een belangrijk onderdeel van het project, maar belangrijker nog is hoe je die beelden laat zien. Wat wil je er mee bereiken, welk verhaal wil je vertellen? En als je dan eenmaal duidelijk hebt welk verhaal je wilt vertellen, dan komt het volgende onderdeel. Hoe vertel je dat dan, en kan je de kijker ook dat laten zien/beleven wat jij wilt dat ze zien en beleven. Het gaat dus om communicatie, waarrbij foto's een belangrijke rol spelen.

Dit verhaal gaat over oesterkwekers, boeren op water. En het speelt zich af in een klein stukje Yerseke. De oestercultuur stelt economisch gezien voor Nederland niet zo veel voor (wat overigens natuurlijk niet geldig is voor de gemeenschap in Yerseke). Maar het is wel een typisch Zeeuws iets, zeker op de manier waarop de oestercultuur hierin de Oosterschelde en Grevelingen gedaan wordt. En een onderdeel van dat typisch Zeeuws is ook de taal die op Yerseke wordt gesproken. En die Zeeuwse taal gaat zeker een rol spelen in de presentatie. Hier onder een stukje Zeeuws, over de rust die de oesters moeten krijgen:

Ik twitter, dat kunt u hier naast zien (en u kunt mij hier volgen). En via dat twitter "hoor" je regelmatig van leuke dingen. En ook nu. Via @zbdigitaal kwam ik er achter dat er grote bruine enveloppen verstopt waren. En zelfs één in de buurt. Dus op een vroege paasochtend liep ik als een ware koude-oorlog spion over een mistige sluis in Vlissingen om te kijken of de envelop er nog zou liggen. De misthoorn in de verte gaf een extra dimensie aan het vreemde gevoel.

Nu ligt de envelop uit te dampen. En ik ga eens diep nadenken over wat ik in die envelop ga stoppen en op welke manier. Want met de meest verrassende, prikkelende of poëtische inzending wordt wat leuks gedaan. Ik ben deze tweede paasdag wel bezig denk ik.

Even een berichtje, een kort verhaal over de afgelopen opening van mijn expositie. Zo'n expositie met een spektakel-opening is slopend. Ondanks dat alles goed was voorbereid ben je de laatste dagen, uren en minuten met van alles bezig. Het lijstwerk heb ik samen met mijn broer gedaan, broer Philip is meubelmaker en heeft hele goede ideeen, dat is dus kapitalen waard. Leon en de mensen van deWILLEM3 zijn kanjers, een goed geoliedede machine. Duidelijk vaker met dit bijltje gehakt en altijd klaar voor steun en vragen. Samen met Leon heb ik de prijzen van het werk bepaald, en er gaan er daadwerkelijk verkocht worden! De mensen van de Stadsring zijn ook super, voor een demo van totaal 20 minuten de hele boksring verhuizen. Opzetten in een ruimte die eigenlijk te klein is (4 cm over aan de ene, en 2 cm over aan de andere kant), zorgen voor dames en heren die een mooie boksdemo geven. En het verzorgen van een adembenemende RondeMiss.

Maar ook ervoor zorgen dat je een verhaaltje kan vertellen en een boek kan presenteren. Welliswaar in een kleine oplage van 110 stuks (ik heb er nog wat over, wie maakt me los!), maar toch, een eigen boek. Op het laatste moment nog wat dingen rechttrekken omdat er net wat exemplaren zijn met een donkere pagina. Maar ook dat werd geregeld. Eerste exemplaar aan de juiste persoon uitreiken. De burgemeester die langskomt bij de opening, je complimenten geeft en een boek koopt. Heel veel mensen gezien, aardig wat mensen (te) kort gesproken en sommige mensen helemaal niet gesproken. Mijn excuses daarvoor. En bedankt voor alle mooie woorden, complimenten en kadootjes.

Dus ik kwam gisteravond thuis, in een huis waarin het wel oorlog leek. Het opruimen van die oorlog is vandaag begonnen, maar gisteren eerst maar eens een lange strandwandeling gemaakt om het adrenaline-peil op aanvaardbaar niveau te brengen. Vanmiddag nog even een TV interview gehad voor de lokale omroep, morgen weer normaal aan het werk.

Vandaag eventjes rondgekeken op de diverse weblogs, want er was aardig wat "burgermedia" aanwezig. Zo zag ik Marcelle (klik), de Zullies (klik), Judith (klik) en Edwin (klik). Flip (klik) zag ik niet, maar Flip had zich netjes afgemeld.